غریزه مادری برای برده فروشی: فرزندانی که برای فروخته شدن بدنیا می آیند!

1. آیا یک زن "حق" دارد فرزندانی که خود را "مالک" آنها میداند بفروش برساند؟
2. آیا فروش یک انسان به انسانی دیگر پیگیری دوره برده داری شمرده میشود؟ آیا این یک بزه آشکار نیست؟
3. آیا دولت "حق" ندارد برای پیشگیری از بزه این بزه کاران آنان را برای همیشه نازا کند؟ "به گزارش میزان شیوا 40 ساله است. 6 فرزند دارد و ماه دیگر هفتمین فرزندش نیز به دنیا می آید.

در تمام سال های زندگی اش، فرزند آوری دغدغه جدی برای او بوده اما همان قدر که به دنبال به دنیا آوردن فرزند است، هیچ گاه دغدغه ای برای نگهداری از آنها نداشته است. به طوری که حتی 2 فرزند او شناسنامه ندارند و درد خماری به او و همسرش امان نداده که به دنبال مدارک هویتی فرزندانشان بروند.

شیوا و همسرش برای تامین هزینه های زندگی، تکدی گری می کنند و بخشی از هزینه های فرزندان آنها را نیز مادر 62 ساله شیوا با خیاطی کردن می پردازد. داستان زندگی شان مثنوی هفتاد من است.

شرایط فرزندان آنقدر پیچیده است که حل کردن آن بسیار دشوار به نظر می رسد. 2 فرزند خانواده در معرض فروش هستند و نوزاد به دنیا نیامده نیز پیش فروش شده است.

فرزند ارشد شیوا، شاهین است که 15 سال دارد. او به همراه دیبا و دنیا، دو خواهر دو قلوی 14 ساله خود مشغول به تحصیل است و با حمایت های مادر بزرگ، به مدرسه می رود.

باران و بهار، دو فرزند دو قلوی دیگر شیوا نیز همان کودکانی هستند که در معرض فروش قرار گرفته و مادر می خواهد هر دو آنها را به مبلغ 15 میلیون تومان به یک خانواده بفروشد.

این یعنی بهای تعیین شده برای هر کودک 3 ساله توسط مادرشان تنها 7 میلیون و 500 هزار تومان است."