مبانی یک علم ناموجود: انسانشناسی آنارشیست

دیوید گرابر، نظریه پرداز برجسته رادیکال و استاد انسان شناسی در مدرسه اقتصاد لندن، در این مقاله کوتاه به زبانی ساده برخی از پیشفرض ها و باورهای رایج در علوم اجتماعی را به چالش میکشد و مفدمات نوعی انسانشناسی آنارشیستی را مطرح میکند: "... این باوری مشترک میان آنارشیستها، اتونومیستها، موقعیتگرایان، و دیگر انقلابیون جدید است که نسل پیشین انقلابیون بدبین، جبرگرا، و آماده برای قربانیکردن خود، که جهان را فقط با رنجهایش میشناختند، نهایتا خودشان هم فقط رنجهای بیشتری تولید کردهاند. این بدون شک چیزی است که در گذشتهها اتفاق میافتاده است. پس از این، تاکید بر لذت، بر برگزاری کارناوالها، و بر ایجاد «مناطق خودمختار موقتی» است که در آن میتوان طوری زندگی کرد که گویی موجوداتی آزاد هستیم. ایدهآل «فستیوالی از مقاومت»، با موسیقیهای دیوانهکننده و عروسکهای غولپیکر، بازگشتی کاملا آگاهانه است به جهان غولها و هیولاهای حصیری اواخر قرون وسطا، تیرکهای رقص و رقصهای دستهجمعی؛ درست همان دنیایی که پیشقراولان پیوریتان «روح سرمایهداری» آن قدر از آن نفرت داشتند و سرانجام نابودش کردند..."