حسن روحانی خزیده زیر عبای خامنه ای بدجوری. آیا او ترسیده یا رأی دهندگان را فریب داده؟ از حرف دیشبش می گویم.

مصاحبه؛ سخنرانی؛ گزارش؛ درد دل؛ بحث کارشناسی؛ میزگرد مطبوعاتی و ... هر نامی را می شد به حرف های دیشب حسن روحانی داد با یک صفت مشترک: "فاجعه". بعبارت مشخص تر نحوۀ صحبت تلویزیونی دیشب رییس جمهور اسلامی ایران هم از جنبۀ شکلی - بدون قالب مشخص از نظر ژانر مطبوعاتی - و هم از منظر محتوا - مسایل و موارد مطرح شده و نحوۀ بیان آن - یک افتضاح بتمام معنا بود و از آن گزاره های - عسس بیا من را بگیر - که ترجمۀ تحت اللفظی اش می شود اینکه روحانی رییس جمهور بعدی جمهوری اسلامی نخواهد بود. هرچند حتی یادآوری صحنه های چندش آور مصاحبۀ دیشب روحانی هم بسیار آزار دهنده است اما ناگزیر را گریزی نیست و باید طبق وعده ام بشما نگاهی پراکنده بیاندازم به برخی دقایق این گفتگوی شرم آور. 1- همانطور که از اولین صحبت روحانی در تلویزیون بعد از ریاست جمهوری گفته ام گفتگوی تلویزیونی ایشان هیچ ژانر مشخص و تعریف شدۀ مطبوعاتی را تعقیب نمی کند و یک هشالهفی است از مصاحبه و تک گویی و روده درازی و مسخره بازی و دست انداختن مخاطب. در حالیکه اسم برنامه "گزارش رییس جمهور به ملت" است اما در عمل ما گزارشی را شاهد نیستیم. نمونه بیاورم تا متوجه فرق گزارش به ملت با این بسخره گرفتن ملت را متوجه بشوید. گزارش بملت در نمونۀ خارجی گزارش های رادیویی روتین ریاست جمهورهای امریکاست؛ و نزدیک ترین نمونۀ ایرانی اش گزارش های تلویزیونی شادروان مهندس مهدی بازرگان در دولت موقت. ترتیب آن هم چنین است که رییس جمهور رو به دوربین تلویزیون یا میکروفون رادیو می نشیند و اهم مطالب مورد تشخیص خودش یا مورد سؤال و انتظار ملت را با اولویت اهم و مهم بیان می کند. اهمیت و برتری این گونه گزارش دادن در این است که بدلیل در اختیار گرفتن زمان و موضوع از سوی رییس جمهور هیچ موضوع مهمی از قلم نمی افتد و هیچ زمان بیخودی به سفسطه و مغلطه تلف نمی شود. مورد مهم دیگر در گزارش بملت لحن و طرز بیان رییس جمهور است که قطعاً و باید از هر نوع تکلف ادبی و لغت پردازی و پیچیده کردن مفاهیم خالی باشد؛ و رییس جمهور در کسوت یک دوست و یکی از مردم مخاطب خودش با صمیمیت گویش های رفیقانه فاصلۀ مقام خودش با ملت را حذف و آنان را به اطمینان از حرف هایش و اعتماد بخودش ترغیب می کند. 2- البته نه اینکه حسن روحانی و مفت خوران اطرافش چنین عیبی را نمی دانند یا نمی شناسند. برعکس آنان بسیار بهتر و بیشتر از هرکسی می دانند که این نوع مصاحبۀ تلویزیونی بسخره گرفتن مخاطب آگاه است. اما با عمد و انگیزۀ مشخص چنین پلتفرمی از برنامه را انتخاب می کنند. زیرا این نحوه مصاحبه به مصاحبه شونده امکان می دهد تا اولاً خودش را دموکرات و دیالوگ محور قالب کند تا مونولوگ باور. چون در نزد روشنفکران جوامع عقب مانده هرگونه خطابه بسمت آنان و مردم با انگ "خودگویی و خود خندی به به چه هنرمندی" مواجه می شود. ثانیاً هنگام نشاندن دو نفر ابله - بنام خبرنگار - در جلو خود چنین القاء می کنی که گفتگو چالشی است و رییس جمهو...