قهرمانان بی نام و نشان جنگ

حس عباسی در خصوص ارتش گفته اگر مملکت را آب ببرد ارتش را خوب میبرد. این حرفها نشان میدهد که او نه ارتش را میشناسد، و نه آبی که او میگوید قرار بود مملکت را ببرد، و نه تاریخ جنگ را درست میداند. در جنگ ایران و عراق ارتش سه بار ثابت کرد که به هر نیروی دیگری برتری دارد. بار اول زمانی بود که جنگ شروع شد. خیلی از انقلاب نگذشته بود. ارتش در مجموع یک نیروی طاغوتی تلقی میشد. از اعدامهای اوایل انقلاب تا کودتای نوژه اتفاق ناگواری نبود که برای ارتش نیفتاده باشد. همین مدعیان هم تحقیری نبود که نصیب ارتش نکرده باشند. اما وقتی جنگ شروع شد، ارتشیها با سرعتی کمنظیر همه چیز را فراموش کردند و جانانه درگیر جنگ شدند. بار دوم در جریان جنگ بود. در مهمترین فتوحات جنگ، ارتش نقش تعیینکننده داشت. ولی هنوز هیچ مقامی سخنی به میان نیاورده که در فلان عملیات، اشتباه فاحش فلان فرمانده ارتش، باعث اتفاق غیرقابل جبرانی برای جوانان مردم شده است. ارتش وظیفه خود را مطابق اصولی که آموزش دیده بود، انجام میداد. بار سوم بعد از پایان جنگ بود. ارتشیها از جبهه به پادگان برگشتند. هیچکدام با هشت سال جنگ کاسبی نکردند. این قصه، قصه یکی از همان قهرمانان بینام و نشان جنگ است. او هشت سال تمام در جبهه بود. ولی حتی کمک خرج زندگیاش در شهر گران تهران هم به خرج جنگ نبود.