«از بس ستاره کشتید!»

«از بس ستاره کشتید، روی زمان سیاه است/
هم این زمین سیاه است، هم آسمان سیاه است/
روبهصفت نشستید، در پیشگاه تاریخ/
کز اینهمه جنایت، رخسارتان سیاه است/
دست قلم شکستید، پای سخن ببستید/
ای روشنیستیزان، افکارتان سیاه است/
هر تار موی یک زن، بندد مسیر تقوا/
این خود گواه آن بس، پندارتان سیاه است/
هر حیلهی که دارید در آستین تزویر/
هر جادویی که بستید در کارتان، سیاه است/
هر خطبهای که خواندید، هر جمعه بر سر کوی/
خلقی گریست زیرا، گفتارتان سیاه است/
میخانهها ببستید، بتخانهها گشودید/
با خون وضو نمودید، کردارتان سیاه است/
شد پرده سیاهی، معیار پاکی زن/
ای صبحدمگریزان، معیارتان سیاه است/
زین شهر، روی ما نیست، در هر مکان، سیاه است/
از بس ستاره کشتید، روی زمان سیاه است»
شیرین رضویان