خوش آمد می گویم به پرزیدنت هیلاری کلینتون. لطفاً همانقدر که مخالف واپسگرایی ترامپ بودید؛ با خامنه ای هم جدی باشید.

دونالد ترامپ اما یک خود کرده پشیمان با هوش است که سوار ذهن ترسوها شده و همان ورژنی را تعقیب می کند که آبای بریتانیایی اش در رأی به برگزیت انتخاب کردند در همین دوماه پیش. او می گوید جهانی سازی شکست خورده و باید برگردیم بدوران ارباب رعیتی. او البته بدون اعتراف که ترامپ شدن خودش محصول همان جهانی سازی بوده است شعار می دهد که اول برمی گردیم بداخل مرزهای خودمان و میهن مان را نجات می دهیم و آنگاه دوباره با زور و دانش و ثروت و برتری ذاتی امریکایی مان دمار از روزگار هرچه عرض اندام کننده است در می آوریم. این حرف ترامپ که گفتم در بریتانیا موفق شد حرف خیلی دیگر از ترسوهای یکه خورده از داعش عربستان و حزب الله ایران بویژه در کشورهای غربیست. اما چون سخنی بی بنیان و مقطعی است موجش فروکش خواهد کرد بزودی و امریکا قطعاً راه بریتانیا را نخواهد رفت. زیرا که بقول هیلاری اگر راه باز آمده در تاریخ اشتباه بود که نمی آمدیم. پس هر آنچه تا کنون اتفاق افتاده سیر خواست غالب خودمان (بشر) بوده و ادامه اش هم لاجرم است و بازگشتی در کار نخواهد بود. 4- هیلاری اما ادامه می دهد که همینجا که هستیم مگر چه ایرادی دارد که برگردیم. اگر قرار به بازگشت بعقب بود که جلو نمی آمدیم. پس اگر اینجا هستیم خودمان خواسته و آمده ایم و اگر مشکلاتی هم بروز کرده - که کرده و همیشه بوده کم و زیاد - کافی است یکی مثل من ها سفت تر - چشمک می زند به ترزا می نخست وزیر بریتانیا و آنجلا مرکل صدراعظم آلمان - بایستند و مشکلات را برداریم از سر راه جهانی شدن محتوم. و ترامپ را مسخره می کند که فکر می کند بعد از عصر اینترنت می توان از جهانی شدن - جهان جهانی شده - به عقب برگشت و مهمتر اینکه انسان جهانی شده را به جهان برده داری قرن نوزده برگرداند. آقای ترامپ عزیز دیگر در جهان برده داری منسوخ شده و برده های جهان سوم هم اینترنت دارند و سهمشان را طلب می کنند. مشکل فقط مرزهای زمینی و مصنوعی نیست که ببندیم و دیوار بکشیم. مشکل اصلی در مرزهای شکستۀ آگاهی و بهتر خواهی و عدالت طلبی حداقلی است؛ توسط تک تک برده های دیروز. پس هیلاری شعارش را می سازد و حک می کند در عقل امریکایی رأی دهنده در نوامبر 2016. "یا با هم نجات پیدا می کنیم. یا بی هم نابود می شویم". در امریکا همین است و در جهان همین است و در همۀ موارد همین است. تا اینجا با هم آمده ایم زشت و زیبا. از اینجا به بعد هم باهم خواهیم رفت بازهم زشت و زیبا. شرکا اگر زیاد شده اند چاره اش انکارشان نیست. من هیلاری بعنوان اولین زن تاریخ امریکا رفقایمان را افزایش می دهم بجای کم کردن از شرکا که ناممکن است. خوش آمد می گویم به پرزیدنت هیلاری کلینتون و مطمئنم که او و دو شریک اصلی اش ترزا می بریتانیایی و انجلا مرکل آلمانی دنیایی بسیار منظم تر و دقیق تر در جزییات و مقاوم تر خواهند ساخت برای مردان بی عرضۀ بدون ابتکار و بدون نوآوری عرصۀ سیاست قرن بیست و یکم. 5- ایران هم