گذشت آن زمان که تخممرغ دزد شتر دزد میشد، الان دزدیها از خود "َشتر" شروع میشود !

آیتالله مشکینی، در انتقاد از نظام اداری کشور و طیفی از کارمندان دولت که شاکی پایین بودن حقوقها بودند، در نمازجمعه میگفت که «خب اگر نمیتوانی با این حقوق کار کنی بگذار برو جای دیگری.» این توصیه البته که مال کارمندان بود؛ چند سال بعدترش که شورای نگهبان قانون بودجه کشور را معطل بودجه خودش کرده بود، در دوره مجلس ششم، کسی به شورای نگهبان نگفت: یا با همین پول کار میکنی یه به سلامت؛ برو. در دوره احمدینژاد، به تبع تلاش برای مدیریت جهان، کار به جایی رسیده بود که پلیس مملکت هم شده بود "نفتی"؛ نفت داده بودند ببرد بفروشد و ظاهرا تا همین حالا هم پولش را برنگردانده! اواخر آن دوره سیاه بود که خودم از رادیو، از زبان سردار احمدیمقدم (فرمانده وقت ناجا) شنیدم که علنا میگفت «با این بودجه، بیشتر از این نمیتوانیم امنیت برقرار کنیم»؛ هر چند اشارهاش به بستن مرزهای شرقی بود ولی این که فرمانده نیروی نظمبخش جامعه، علنا بگوید: «پول بیشتر، امنیت بیشتر»؛ دیگر چه انتظاری از افسر تحت فرمانش در شهرستان و در "گردنه"!ها؟ خب معلوم است که اگر بودجه باشد احتمال این که زحمت دزدی و زیرمیزی به خودت بدهی، خیلی کمتر میشود! این که پیام «هر چقدر بودجه بدی، همون قدر آش میبری، همون قدر امنیت داری، همون قدر شهرداری کمتر تهران را به قبرستان عمودی تبدیل میکند، همون قدر شورای نگهبان، نگهبان خوبی میشود» به جامعه منتقل میشود و شده، خودش خیلی حرف است؛ اول و وسط و آخرِ مدیریت و بقا، "بودجه" است (شما بخوان: چرکِ کفِ دست). از آن طرف