وقتی وودی آلن شهری دست کیارستمی دهاتی را میگیرد . تفاوت یک نابغه سینما با یک کارگردان با ای کیو 84!

خوب این پست یک انتقاد به فرهنگ عقب افتاده وطنی هست و راه را از بیراهه نشان میدهد. در ضمن آدرس میدهم که جامعه ایران در چه تور خود ساخته ای گیر افتاده و چرا دویست سال هست که چهار نعل میتازه و باز عقب میره قطعا در این پست نشانه هایی گذاشتیم برای عاقلان اگر تعقل کنند .!!!
وودی آلن در فیلم نیمه شب در پاریس سرکشانه به یکی از نقاط ضعف جامعه مدرن سر میزنه و دمل چرکین را نیشتر میزنه و اون حس خود تحقیری و پوچ انگاری انسان معاصر هست و یک بانگ نیمه شبی میزنه به انسانهای توسعه یافته تا از پیله بدر بیایند . وودی آلن در یک نیمه شب شبیخون میزنه و تماشاگر را به یک شهر میبره اونهم به چه شهری پاریس ! عروس شهرهای جهان، مهد مدرنیته انسان یاغی و در عین حال نیهلیست . توجه کنید تمدن غرب چه درسی میده عناصر همه شیک همه مفاخر در این فیلم جمعند اصلا و ابدا چهره زشت و نیستی ،نمیبینی حتی هنرپیشه ها همه دست چینند و گل سرسبد ماریون کوتیار همه چیز آنتیک آنتیک . او انقدر زیرک است که مجنون را گیل ( ویلسون ) انتخاب میکند جوانی شوریده سر که اگر چه هنر پیشه فیلمهای کمدی است حال و روزی درام دارد و اسیر افسردگی است در زندگی واقعی . او بشر قرن 21 را با خودش آشتی میدهد که هیچ نوستالژی مقدسی وجود ندارد و تو خود خالق نوستالژی هستی و نوستالژی گرایی بیماری بشر شهر نشین است و نباید به آن تسلیم شد تا فرهنگ زایید .
حالا بر میگردیم به کیارستمی و همپالگیهای کودن چیزی هم قد خودمان که گیر افتاده اند و گیرمان انداخته اند و افتاده ایم ، در روستا و قبیله را کوچ میدهند به آن چهار دخمه ده کوره تا از شهر بگریزند و الا کارشان به جنون میرسد و هر آن زیر درختی باید به حیات شیرین خاتمه دهند . میخواهم اینجا بلند بگویم چقدر فرهنگ ما پر از گنداب عرفان و هیچ انگاری دنیا و متعفن است و با همین سرگین چه فخری میفروشیم و چه تجارتی راه انداخته ایم و چه دغل کارانه تظاهر به تقدیس مرگ میکنیم . خوب از دامن فرهنگ وودی آلنی آیفون و وویندوز و ایرباس بیرون میزند و از این فرهنگ سنگسار و اعدام و قطع ید و اختلاس چون فرصتی نیست و باید در همان پیله تا میتوان جنایت کرد به خود چون پروازی و تصوری خارج از آن نیست .
بشر اروپایی بخوبی مسیر را میشناسد و تو،، ف،،، بگویی او تا فرحزاد را هم رفته است. آن چهار پیرزن و پیرمرد به قول دوستمان زه وار در رفته تمامی نقشه های این مسیر را سینه به سینه و نسل به نسل منقل کرده اند و در حافظه خود دارند و میدانند یک کارگردان از قبیله، آی کیوی 84 به گدایی اسکار و تندیس خودشانرا به این وضع در اورده اند و تا پای خودکشی رفته اند و خودشانرا همچون مساکین افلیج کرده اند . بلی آن چهار تا زه وار در رفته جشنواره های فرنگی ، کیارستمی ها ، مخملبافها ، فرهادیها را میفهمند و دست بشر شرقی ( با گذشته طلایی و حال قهوه ای )را میگیرند و یک پول سیاه در کشکول اینان می اندازند تا او تشویق به حرکت شود و از دهات خود به شهر بیاید و در مورد زندگی بنویسد و بسازد شیک باشد و شاد و فرهنگ بزاید و از شهر نهراسد. همچنانکه انسان فرانسوی به آن تونسی عقب مانده فرصت چند باره میدهد و اشتباهاتش را میبخشد تا بعد از انهمه خود زنی و رد شدن از شهروندان با کامیون بالاخره وارد قرن 21 و پروسه شهروندی شود .وقتی میگویم فیلم باید entertainکند و مفرح باشد و شاد بسیاری حرف منرا نمیگیرند و لودگی میکنند و دلقکی پیشه میکنند . فیلم شاد یعنی نیمه شب در پاریس که انسان را از دالان تاریک به پردیس توسعه رهنمون کند نه اینکه او را خسته در خلسه رها سازد .بدون اینکه سکانسها از قبرستان شروع شود یا نعشکش ،یا فقر را بزک کند . شیک و قد بلند همچون روسو ، جاه طلب همچون ژول ورن . خوب حالا انتخاب با توست تا در منجلاب عرفان و تک خطی روستا و تقدیس مرگ مانند یک هم قبیله با ایکوی 84 دست و پا بزنی و روستاوند بمانی یا شیک و مدرن و مولد و شهروند باشی .

توضیح ضروری :وودی آلن اغلب در مراسم اهدای جایزه های معتبر سینمایی به فیلم خود ظاهر نمیشود چون او مشغول تولید فیلم بعدی است مثل لودر، الهی که 120 سال زنده باشد این پیر برنا