کیارستمی و نظرش درباره سانسور در ایران (برای ثبت در تاریخ)

عباس کیارستمی در گفتگویی در حاشیه جشنواره کن ۱۹۹۷ که فیلمش طعم گیلاس نخل طلایی را برد (مصادف با سال ۱۳۷۶ دوره ریاست رفسنجانی، فلاحیان، سعید امامی و در آستانه قتل های زنجیره ای روشنفکران) در پاسخ این پرسش که هنرمندان ایران چطور با سانسور حکومت کنار می آیند جواب می دهد:
«من فکر میکنم حتی اگر ما در ایران سانسور داشته باشیم، باید خودمان بهش بپردازیم.
پدرم می گفت اگر قراره سرت بشکنه بهتره توی کلاه خودت بشکنه. هیچ کس نمی تونه مشکلات ما رو حل کنه. به همین دلیل من هیچ وقت خارج از ایران درباره سانسور صحبت نمی کنم، به خصوص با خبرنگاران خارجی. اغلب ازشان می پرسم «مگر خودتان سانسور ندارید»؟»
از نظر من، کیارستمی نمونه ای بود از فیلمسازانی که در اوج اختناق و روشنفکرکشی سعی کردند یک چهره انسانی از ایران در خارج عرضه کنند. برای همین دم و دستگاه پروپاگاندای سینمایی رژیم (بنیاد فارابی) از همه نظر حمایتش می کردند تا فیلم هایش در خارج پخش شوند و جایزه بگیرند و چنان که در اظهار نظر بالا می بینیم او هم در خارج از کشور با عدم انتقاد از رژیم ضدبشر و ضدهنر جواب این حمایت ها رو به خوبی پس می داد. (منبع: دموکراسی ناو، ویدیوی گفتگو با کیارستمی)