اصلاح طلبان، مسخ انتخابات و ترجمه خوشآهنگ منویات نظام

امیریحیی آیتاللهی: این یادداشت نگاهی است به کارکرد اصلاحطلبان (بهویژه پس از جنبش سبز) و نقدی بر تناقض مدعیات آنان با رویکرد استحالهآمیزشان در هسته سخت نظام جمهوری اسلامی. هویت نامتعین جریان اعتدال جناح حامی حسن روحانی هویت مستقلی ندارد و ترکیبی از هواداران اکبر هاشمی، پشیمان شدگان پیرامون محمد خاتمی و البته اصولگرایان سنتی است. دولت تدبیر و امید ترجیعبند یا مخرج مشترک همه جریانهایی است که از هشت سال صدارت محمود احمدینژاد به تنگ آمده بودند. در واقع، انتخابات ریاستجمهوری پیشین نه پیروزی اصلاحطلبان که شکست «جریان انحرافی» در زبان رسمی حاکمیت بود. هشت سال پیش از آن همین نیروها گمان میکردند چنان وزن اجتماعی سنگینی دارند که حتی با چندین نامزد هم بر رقیب پیروز میشوند. انتخابات قبل نه بُرد این گروهها که جبران دیرهنگام شکست سختشان در پایان دولت اصلاحات بود. انتخابات ۹۲ نماد بازگشت کامل نظام به الیگارشی یا گروههسالاری روحانیان است. اما اصلاحطلبان اصرار دارند که این رخداد را بازگشت به عقلانیت سیاسی معرفی کنند، در حالی که (بهجز توافق بحثبرانگیز هستهای) نشانی از تحقق این مدعا در سیاست داخلی (اقتصاد، فرهنگ و حقوق بشر) و سیاست خارجی (بهویژه تنشآفرینی در منطقه) دیده نمیشود. انکار وحدت واقعی و بالفعل حاکمیت داستان تکراری و بیسرانجام مجادلههای رسانهای میان آیتالله خامنهای و حسن روحانی عیناً میان او و متصدیان پیشین قوه اجرایی تکرار شده است....