سگ در فرهنگ ایران باستان

ایرانیان از قدیم ارزش سگ را دریافتند. و سه سگ خانگی، شبانی، و شکاری ستوده شده اند. ایرانیان از زمان بسیار کهن ارزش سگ را دریافتند و در زندگی یار و انباز خویش ساختند. آن چنان که در دین آنان به نگاهداری سگ فرمان داده شد و اوستا و دیگر نامه های دینی گواه آن است. در متن های دینی ایرانی سه سگ خانگی، شبانی، و شکاری ستوده شده است. اینک چند بند برگزیده از متن های دینی ایران باستان در باره سگ: ۱٫ وندیداد. فرگرد ۱۱: یکی از پنج گناه بزرگ که هیچ تاوان ندارد آن است که کسی به سگ استخوان درشت و سخت دهد آن چنان که دندان او را بیازارد و در گلویش بماند یا خوراک بسیار گرم دهد آن چنان که پوزه و زبانش را بسوزاند. و دیگر آن که کسی سگی را بزند که تازه توله ای پس انداخته است. ۲٫ وندیداد. فرگرد ۱۳: اهورامزدا گوید: اگر سگ شبانی یا سگ خانگی نبود در روی این زمین آفریده من، خان و مانی پایدار نماندی. ۳٫