آنها که به محیطبانان شلیک میکنند

کوهها صدای گلوله را پیاپی در میانه روز با هم تکرار میکنند. مادری چشمانتظار، ناگهان مضطرب میشود. فرزندش هیچوقت به خانه باز نمیگردد. نفیر گلوله، دل علفزاری زرد و خشک را میشکافد. تا همیشه فرزندان چشم انتظار پدر میمانند. شباهنگام در دل کویر، تفنگی نعره میکشد. نانآور خانواده در خون خود به خاک میغلتد. درگیری محیطبانان با متخلفان شکار و صید را گویی پایانی نیست. در حالی که جامعه دوستدار محیط زیست طعم شیرین آزادی دو محیطبان رها شده از بند و حکم اعدام را مزهمزه میکرد، در کمتر از سه روز، سه محیطبان در راه پاسداری از میراث طبیعی ایران جان دادند. تاکنون ۱۱۹ محیطبان حین انجام وظیفه جان باختهاند. این افراد به گفته مدیر کل حفاظت و مدیریت شکار و صید سازمان حفاظت محیط زیست در قطعه شهدا دفن میشوند اما همچنان تحت پوشش بنیاد شهید قرار نمیگیرند. با افزایش قتلهای غیرعمد و جنایتهای عمدی در عرصههای طبیعی ایران این پرسش به میان میآید که چرا چنین وقایعی تکرار میشوند؟ برای بررسی این موضوع با دو محیطبان، دو کارشناس حیات وحش و یک شکارچی مصاحبه شده که نخواستهاند نامشان در گزارش آورده شود.