تقدیم اسنادی دال بر دخالت در امور سایر کشورهای منطقه باید کمک به چه کسی محسوب شود؟

«شفاف بگویم و خیالتان را راحت کنم. تمام پول و بودجه و سلاح و موشک ما از جمهوری اسلامی ایران میرسد.» برای درک مفهوم چنین اظهارنظرهایی کافیست فرض کنید مثلا فرمانده ارتش یک کشور دیگر درحمایت از گروه یا شخصیتی سیاسی در ایران، بیانیه صادر کند و بشارت براندازی نظام بدهد یا یک گروه معارض نظام ایران (مقیم مثلا عراق)، اعلام کند که مزدور عربستان است! این سطح از تقابل میتواند از جمله ناشی از ناامیدی مطلق از صلح و گفتوگو و دیپلماسی بین قدرتهای منطقه و نشانه جنگی در پیش رو باشد. این رویه بر خلاف پیمانهای بینالمللی نیز خواهد بود که کشورها را به احترام به حق حاکمیت یکدیگر ملزم کرده است. داوری بینالمللی هم مبتنی بر این پیمانها با استناد به اسنادی خواهد بود که قابل خدشه نباشند؛ از جمله اعتراف متهم علیه خود! رفتار سردار سلیمانی و حالا سید حسن نصرالله، با فاصلهای اندک از یکدیگر، یک پیامد مهم سیاسی هم دارد؛ آنهم تضعیف موقعیت دولت روحانی در عرصه بینالملل است، آنچنان که به مردم کشور نیز این پیام منتقل میشود که آستانه نفوذ رایشان، محدودتر از آنیست که قبلا تصور کرده بودند! جایی که این دولت سعی دارد نشان دهد ایران در امور داخلی سایر کشورها دخالت نمیکند تا از طرفی اتحاد جهان اسلام به رهبری عربستان را علیه ایران از هم بپاشد و از طرفی فضای روانی مناسبی برای سرمایهگذاری خارجی فراهم شود تا مجال اقدام موثر اقتصادی، جهت بهبود امور معیشت مردم فراهم شود،