گوته، نابغهترین ادیب آلمانی، «دیوان غربی-شرقی» خود را تحت تأثیر «دیوان حافظ» سرود

گوته، نابغهترین ادیب آلمانی، «دیوان غربی-شرقی» خود را تحت تأثیر «دیوان حافظ» سرود، و فصل دوم آن را با نام «حافظنامه» به اشعاری در مدح حافظ اختصاص داد که از جملهٔ آنها میتوان به دو شعر زیر اشاره کرد:

حافظا، در غزلهایت میشنوم

که شاعران را بزرگ داشتهای.

بنگر که اینک پاسخی فراخورت میدهم:

بزرگ اویی است که این سپاس به بزرگداشتِ اوست.

و همچنین:

خود را با تو برابر گرفتن، حافظا

راستی که دیوانگی است!

کشتییی پُر شتاب و خروشان

به پهنهٔ پُر موج دریا در میآید،

و مغرور و دلیر به دلِ خیزابها میزند.

آن و دمی است که اقیانوس درهماش بشکند.

ولی این تختهبند پوده همچنان به پیش میراند.

در غزلهای سبکخیز و تندآهنگِ تو

خنکای سیال دریا است،

و فورانِ کوهوار آتش نیز.

و گدازهها مرا در خود غرق میکنند.

با این همه خیالی نیز درونم را میآکند

و شجاعتام میبخشد.

مگر نه آنکه من نیز در سرزمینِ خورشید

زیسته و عشق ورزیدهام!

باشد اگر این دنیا در هم شکند

حافظ، از شور بههمچشمی تو میبالم

در بد و خوب شریکیم و وفادار و سهیم

توأمانیم و ز یک گوهر و همزاد همیم

چون تو خواهم ره دل پویم و نوشم می ناب

هم کنم فخر بر این زندگی شعر و شراب

شو کنون با شرر آتش خود نغمهسرا!

گر چه پیری، دل پرشور و جوانیست ترا