حقوقهای نجومی یا دکل بالاکشیده شده؛ فسادهای آشنا برای مردم

احمدینژاد منتخب ما نبود، منتصبینش هم انتخاب ما نبودند و اساسا امیدی به او نداشتیم، نه سودای اصلاح داشت و نه در شعار هایش دغدغههای منافع ملی سویهای داشت، تکلیفمان روشن بود. بنابراین میشد تاوان فاشگویی فساد او را با حصر و حبس و تبعید و محرومیت داد و در محکمه وجدان و میهن سربلند بود؛ اما اگر چشم باز کنی ببینی پس از آن تراژدی فرصتطلبانی به اسم اصلاحطلب سودای رفتن به همان راهی را دارند که اسلافشان در دولت قبل میرفتند، خشم و بیزاری امانت را میبرد و سردی یاس به جانت مینشیند! اما باید با واقعیت روبرو شد؛ بله، فساد هست و متاسفانه مساله تازهای هم نیست، و فراگیرتر از چیزی است که بتوان تصور کرد؛ این را از سکوت و اغماض و موضعگیریهای دو پهلوی این روزها میتوان فهمید. فقط سالها بود در اردوگاه اصلاحطلبان اینطور رخت آن بر آفتاب افکنده نشده بود، اما بعضا از اعوجاج مواضع افراد میشد حدس زد که خودشان یا فرزندان و اطرافیانشان تا کجا غرق شدهاند. در این ماجرای اخیر افشای فیشهای ناموجه حقوقی، چون احتمال مقابله به مثل این جناح زیاد است و دست اردوگاه مقابل هم تا مرفق غرق در آلودگی و فساد است، پس همه سکوت را ترجیح خواهند داد و این دست افشاگریها همین روزها با سلام و صلوات ختم به خیر میشود و پرونده را میفرستند در بایگانی تاریخ مکرر و بیحاصل این سرزمین تا خاک فراموشی بخورد. این ماجرا فقط ضرب شستی بود که به مدعیان اصلاحطلبی و دولت بفهماند باید زبانشان را کوتاه کنند. و البته همینقدر هم برای بزنگاه انتخابات ۹۶ کافیست، چون برای مردم فرقی نمیکند که کسی دکل نفتی را بالا کشیده باشد یا حقوق نیممیلیاردی گرفته باشد، ترجمه هر دو در اذهان عمومی، فساد است. و واقعا هم چه تفاوتی میکند؟ هر دو به نوعی سؤ استفاده از قدرت است. بضاعت آن دولت در فساد با درآمد هفتصد و چند میلیارد دلار آنقدر بود و بضاعت این دولت با نفت بشکهای سی و چند دلار اینقدر است؛ در افکار عمومی بازی فساد مساوی شد؛ یر به یر. مگر اینکه دولتمردان به عهدشان با ملت وفا کرده و اقدامی کنند تا شعارها و وعدههایشان رنگ واقعیت بگیرد. تابحال این برآورد ضمنی وجود داشت که چون اصلاحطلبان آن تجربه هشت ساله را پشت سر گذاشتهاند و حجم وسیعی از نیروهایشان از حصر تا تبعید را تحمل کردهاند باید قاعدتا به نوعی هوشیاری تحلیلی رسیده باشند که دامنشان را از طاعون فساد دور نگه دارد. اما ماجرای فیشهای حقوقی غیرمنصفانه روشن کرد که شماری از آنان اتفاقا به طمع جبران آن عقبماندگی هشت ساله به میدان آمدهاند و از همهٔ آن غائله تنها رنجی که بردهاند پر نشدن جیبشان از پولهای بادآوردهٔ خزانه بوده و بس.