سیاستگذاری منطقهای همچنان با ارادهای شخصی دیگر و از کانال فرماندهانی نظامی صورت میپذیرد که عملا مسوولیتی ندارند ...

اختلافات شدید میان رییسجمهور و نخستوزیر وقت بر کسی پوشیده نیست. دقیقا هم نمیتوان قضاوت کرد که این دست کارشکنیها و موازیکاریها صرفا با هدف زمینگیر کردن دولت و اجبار نخستوزیر به استعفا انجام میشده و یا بر اساس اعتقادات واقعی رییسجمهور. نکته قابل توجه در این میان، بیاطلاعی شخص رهبر نظام از جزییات این ماجراجوییهای منطقهای است که البته با آن مخالف بوده و به محض اطلاع جلوی تداومش را میگیرد. اما عمر ایشان سرانجام به پایان رسید و نخستوزیر هم به انزوا کشیده شد. طی دو دهه گذشته، اختلاف نظر رهبری نظام در مسایل بینالملل با دولتهای منتخب، ابدا در انحصار یک جناح سیاسی نبوده است. اگر سیدمحمد خاتمی جرات نمیکرد علیرغم میل باطنی با بیل کلینتون رو در رو شود، محمود احمدینژاد هم چنان از وضعیت امور خارجه خود به تنگ آمده بود که وزیر خارجه را در همان سفر کاری به آفریقا برکنار کرد. با چنین پیشینهای، قطعا دولت روحانی که یکی از بزرگترین نقاط قوت خود را در سیاست بینالملل و وزارت خارجه میدید باید از همان ابتدا انتظار یک تقابل جدی را میکشید. روز گذشته، سردار قاسم سلیمانی بیانیه تند و تیزی علیه دولت بحرین صادر کرد و به اظهار نظرهایی غیر دوستان در مورد مسایلی پرداخت که صرفا به مسایل داخلی این کشور مربوط میشود. وزارت خارجه کشور آشکارا از این اقدام عجیب غافلگیر شده است تا مشخص شود سیاستگذاری منطقهای همچنان با ارادهای شخصی دیگر و از کانال فرماندهانی نظامی صورت میپذیرد که عملا مسوولیتی ندارند و به کسی هم پاسخگو نیستند. بیتردید این بار هم فقط دولت است که باید به فکر عواقب سنگی که سردار خانه به دوش به چاه انداخته است باشد. البته با این فرض خوشبینانه که اساسا ساقط کردن خود دولت، یکی از اهداف اصلی تحرکات خصمانه منطقهای به حساب نیاید! در هر صورت، آنچه مشخص است اینکه طراحان اصلی، هیچ گاه مسوولیتی در مورد عواقب و پیامدهای پرهزینه این دست اقدامات خود قبول نخواهند کرد. همانطور که هیچگاه مسوولیت فرستادن حاج احمد متوسلیان را به ماموریتی بیبازگشت نپذیرفتند.