یادی از حزب رنجبران

در زمانی که افراطیهای انقلابیِ حکومتی، متحد با روشنفکران و مجموعۀ احزاب و گروههای چپی و لنینیستی بر انحلال کامل ارتشِ دوره شاهنشاهی پای میفشردند و آن را به شعار و خواست انقلابی روزانه خود مبدّل کرده بودند، این «رنجبران» بود که: بر حفظ ارتش، برکناری عناصر ناشایست، ارتقاء مقامِ عناصر ملی و لایق، تغییر آموزش نظامیان و کلاً اصلاح و مردمی تر کردن آن ارتشی که به ملت پیوسته بود، تاکید میکرد و خواست تخریب و انحلال آن را خواست دشمنان ایران و آرزوی جاهلان و آشوب طلبان ارزیابی مینمود. ثمرهی چنین سیاستی در آن سی و یکم شهریور شوم ۱۳۵۹ روشن شد که سیل نیروهای مسلح صدامی به مرزهای ایرانِ مظلوم آغاز گردید. ایرانی که تنها بود و بی یار و یاور. و اگر نبود غیرت و همت بازرگان و تنی چند از ملیها و روحانیان که آیتالله خمینی را متقاعد به حفظ ارتش کرده بودند، ای بسا تومار ملت ما را درهم میپیچید و معلومِ کسی نیست که با آن یورش صدامی و حمایتی که دنیا از او میکرد، ایرانی میماند یا نه؟