آهنگ بامداد شاهین نجفی

یه مرد که واژه ی مردو رو سفید کرد* یه مرد که مرگو واسه انسان بعید کرد* یه دشت بود که کوه پیشش زانو زد* یه مرد به شکل اسطوره ای هر درد* خط بطلانی بود روی تز سقوط عشق* اون تموم واژها رو دوباره تعبیر کرد* پر گرفت رو اوج قصه مرثیه نخوند* اون آب و آتشو تو شعر بغل هم نشوند* وقتی هر کی از سایه ی خودش دیگه می ترسه* پشت هر دیوار یک کسی داره می لرزه* وقتی برادرمون یا رو داره یا تو بنده* وقتی به هر زن سرکش و یاغی می گن ج ن د ه* فروغ شعرو تو زندگیمون تکثیر کرد* فریدون قصه رو دوباره تصویر کرد* گم نشد ! چشاشو رو مرگ اقاقی ها نبست* نشست ! اما وقتی که پاشو زدن نشست* اون خم نشد ! تو اوج و ایستاده مرد* از خورش درگاه ضحاکی نخورد* پدر تو تکثیر یه درد دوباره ای* پدر تو معنی زندگی شاعرانه ای* پدر تو خشم کوچه ای که تو مشتته* پدر تو شاعر نسلی هستی که پشتته* وقتی دجال عشقو کشت و از معنی افتاد* تا از گلوی قناری آوازی در نیاد* شبی که حتا جلادپای جوخه گریه کرد* نعره ی کاوه مرد و تکبیر سرد* پیچیدهتوی کوچه پس کوچه ها ی شهر* ننه دریا ٬ پسرای عمو صحرا رو حد زد* روزی که حافظو تو خیابونا چرخوندن* واسه خیام بی خدا حبس تعزیزی بریدن* روزی که صادقو به جرم خود کشی کشتن* هرچی سگ ولگرده شده بود تهمتن* ستاره دیگه تو آسمون نبود تو اوین بود* زیر پای تک تک بچه هامون مین بود* تموم پنجره ها بسته شد ! سیاه شد* امید یه نفس راحت کشیدن تباه شد* برادر برادرو فروخت و پدر مادرو* به لجن کشیدن هرچی اعتقاد و باورو* خدا نشست و گریه کرد و خداییشو پس داد* ابلیس از غصه مست کرد ! هر چی خورد پس داد* کلمه ها رو که از تو کتابا دیگه شستن* هرچی واژه بود نشوندن و گردن زدن* مردونگی گم شد و از ریشه به ریش رفت* و گردن یه عده کلفت شد ! مفت از پول نفت* زنو دستمال پیچوندن و صیغه کردن* زبون سرخ اعتراضو زیر تیغه کردن* ولی من یه نسلم که از اصلم نیفتادم* یه بغض شکسته ام و یه حنجره فریادم* یه صورت سیلی خورده و یه کفن دردم* تو هر شکل و لباسیم و زنم یا مردم* این روزاهم می گذره ! من با این امید زنده ام* این وضعیت عوض می شه !* عوض می شه ! می دونم !* این وضعیت عوض می شه !* عوض می شه ! می دونم !* پدر تو تکثیر یه درد دوباره ای پدر* پدر تو معنی زندگی شاعرانه ای پدر* پدر تو خشم کوچه ای که تو مشتته پدر* تو شاعر نسلی هستی که پشتته پدر*