تاریخ فرهنگی جنازهها (گفتوگوی تیموتی شنک و تامس لاکویر)

هنگامی که از دیوژن، فیلسوف یونانی پرسیدند که دوست دارد پس از مرگ با جنازهاش چه کنند، پاسخ داد دلش میخواهد جنازهاش را جلوی حیوانات بیندازند تا آن را بخورند. پاسخ دیوژن بعد از هزاران سال هنوز شوکهکننده است. تامس لاکویر در تاریخ جامعی که دربارۀ نحوۀ دستوپنجهنرمکردن انسانها با مرگ، نوشته است، علت این مسئله را توضیح میدهد. ترسی مبهم که با اجسادی که پس از آن برجای میماند، ملموس میشود. لاکویر دیدگاههای انسانشناختی دربارۀ کارکردهای فرهنگی مردگان را با کنکاش تاریخی در شیوههای متفاوت رفتار با اجساد ترکیب میکند وسرسختانه به مخالفت با حرف تحریکآمیز دیوژن برمیخیزد. او میخواهد به جهانی بپردازد که جسد مرده پشت سر خود به جای میگذارد: "مناقشات فراوانی دربارۀ مرگ و تدفین اکثر چهرههای بزرگ روشنگری در فرانسه درگرفت. جنجالیترین و بدنامترینِ این مناقشات در مرگ و خاکسپاری ولتر رخ داد. در خاکسپاری ولتر دو مسئلۀ مرتبط به هم وجود داشت: نخست اینکه آیا او در بستر احتضار، تشریفات مذهبی دم مرگ را انجام داده و از دیدگاههای خود عدول کرده یا نه؛ دوم اینکه اگر چنین کرده، آیا این کار را بهدلیل آن انجام داده که نهایتاً فهمیده است مرگ بیرون از کلیسا بهمعنی مرگ در نکبت و فلاکت است یا بهسبب ترس از اینکه جنازهاش بهشایستگی دفن نشود، دست به نوعی نیرنگ زده و آداب مزبور را به جای آورده است؟"...