هنرمندان در جوانی می میرند، ولی دشمنان هنر، در پیری پُست می گیرند

دردناک ترین بخش ماجرای مرگ های سریالی هنرمندان، مرگشان نیست، بلکه دروغی است که در پیوند با مرگ شماری از آنها که طبیعی از دنیا نمی روند بلکه مرگانده میشوند! گفته میشود و باز بدتر از این سناریوی ساختگی، بازتاب این دروغ ، نه در رسانه های پرشمار درون کشور، که در بخشی از رسانه های اپوزیسیون هم، و باز بدتر از همه اینها نه راست راست چرخیدن مجریان این کشتار ،که خنده موذیانه سفارش دهندگان و طراحان این کشندگان هنرمند و هنر که با خود می گویند کشتیم و هیچ اتفاقی هم نیافتاد و کسی پی نبرد و چه در کارمان استاد و ایستاده ایم و بگذار چندجا هم بنویسند مرگ مشکوک ، و اگر باز بگویم که بدتر ازین هم است و آن : این پندار طراحان که چه آسان میشود کشت و چه خوب میشود همه رسانه ها را به بازی گرفت و موجی راه انداخت و در پی اش باوراندن آن دروغ نه به مردم عادی درون کشور، که حتا باوراندنش به بخشی از اپوزیسیون و فریب و نیرنگی که بکار برده و فراموشی و فراموشی تا کشتاری دیگر و موجی دیگرو خنده ای دیگر...