معماری در ایالات متحده

معماری مدرن ایالات متحده در بخش آغازین قرن بیستم انگیزه اصیل خود را از دست داد. تقریباً تمام بناهایی که بین سال های 1900 و 1940 در ایالات متحده ساخته شد - چه صنعتی، تجاری، دولتی یا خانه سازی- دارای سبک التقاطی بودند. موزه هنر مدرن نیویورک تعدادی نمایشگاه مهم برپا کرد که نخستین آنها در 1932 به توسط هنری - راسل هیچکاک و فلیپ جانسن سازمان یافت و نام سبک بین المللی را به این گرایش داد. در پی آن نمایشگاه های مکتب شیکاگو (1935)، لوکوربوزیه (1935)، آلتو (1938) و باوهاوس (1938) برپا گردید. در این دهه، تعدادی آسمانخراش تازه نیز ساخته شد که از شکل التقاطی آسمانخراش سازی گسست و جنبه هایی از مکتب شیکاگو، یا اصول باوهاوس و سبک بین المللی را وارد قلمرو معماری کرد.
معماران نیمه دوم قرن بیستم، چه از راه نظام های ساختاری نوین یا با استفاده از نظام های قدیمی تر ساختمانی مثلا استفاده از بتون مسلح به شیوه هایی نوین، توانستند مفاهیم نوینی از فضا را بپرورند. برخی از زمینه هایی که معماران در مقیاسی بی سابقه در آن کار کردند، علاوه بر آسمانخراش سازی و دیگر بناهای اداری شهری، عبارت بودند از کارخانه های صنعتی و مراکز تحقیقاتی، مجتمع های دانشگاهی، ساختمان های مذهبی، مراکز فرهنگی از جمله موزه ها، تاترها و تالارهای کنسرت و فرودگاهها.