سیستم حکومتی الیگارشی: ایزم سازمانی که زندگی ما را تهدید می کند.

«هیچ کنجکاوی، لذتی از جریان زندگی نخواهدماند. همه لذت های رقیب نابود خواهد شد. اما همیشه... مستی قدرت خواهد بود که بطور ثابتی افزایش می یابد و زیرکانه تر اعمال می شود. همیشه، در هر لحظه، شوق پیروزی، حس پایمال کردن دشمنی که درمانده است خواهد بود. اگر تصویری از آینده بخواهید، چکمه ای را تصور کنید که به صورتی انسانی لگد می زند-برای ابد.» 1984، جرج اورول کاپیتالیزم، کمونیزم، سوسیالیزم، فاشیزم، امپریالیزم، کورپراتیزم(صنفی گرایی)، اوتوریتاریانیزم(تمامیت خواهی)، مونارشیزم(سلطنت خواهی)، کولونیالیزم (مستعمره سازی)پست مدرن، و هر انچه که می توانید تصور کنیدحکومتی را بر مبنای ایزم شکل دهد، همگی طی زمان سرانجام به سیستم حکومتی الیگارشی(حکومت تعداد محدودی) تنزل می یابد-نوعِ ایزمی که آن چند نفر قدرتمند را، به هزینه تعداد بسیاری از درماندگان و بی قدرتان ، متنفع می سازد. ایزم همه ایزم ها، سیستم حکومتی الیگارشی نتیجه تباین اپوزیسیون درون یک جامعه است یعنی ایجاد و رو در رویی با تهدیدهای درک شده نسبت به جامعه. برای تحکیم قدرتشان، تهدیدها توسط افراد در قدرت بروشی هم ایجاد و هم حل می شود بطوری که جامعه بتدریج از حق حاکمیت و آزادی خود دست بکشد تا حکومت«از آن محافظت نماید.» و با وجود این، سیستمی که طراحی شده تا با تهدیدهای درک شده مقابله نماید به اندازه خود آن تهدیدها، افراطی است- و تا آن اندازه افراطی و شدید که جامعه و افرادِ شرطی شده اش بتوانند تحمل کنند. بنظر می رسد دولت و نهادهای صنفی در جامعه ما همیشه در تکاپوی فشار بیشتر و بیشتر برای تحمل هستند، نه تحمل برای اختلافات بین ما بلکه تحمل برای خطاکاری. طی زمان بجایی می رسیم که جنگ، فسادِ حکومت، نهادهای فردی، نظارت بر زندگی خصوصی مان و نابودی محیط زیست را بعنوان اجزای عادی یک جامعه رسمی تحمل می کنیم . و این نهادینه شدن پیش می رود بدون محدودیتی توسط آزادی های فردی که ما تحت نام «امنیت» و «ملی گرایی» به واگذاریِ شان ادامه می دهیم و این نهادها بتدریج بصورت یک سیستم حکومتی الیگارشی تحکیم می شوند.