نقاشی شیدا ; نمادی برای رئالیسم معاصر ایران

ایمان ملکی نقاشی که کمتر شناخته شده است اما آثار او در خانه های ایرانیان بیگانه با هنر رسوخ کرده است. ابتدا بهتر است به معرفی اشخاص حاضر در تابلو بپردازیم. تابلوی بالا افراد گروه موسیقی شیدا هستند . کسانی مثل محمدرضا شجريان (آواز)، عبدالنقي افشارنيا (ني)، هادي منتظري (کمانچه)،اسماعيل صدقي آسا (عود)، پشنگ کامکار (سنتور)، زيدالله طلوعي (تار)، بيژن کامکار (رباب) و ارژنگ کامکار (تنبک) و در نهایت سرپرست گروه جناب لطفی که در حال تار نوازی است. در این پیوند بر روی تصاویر اسامی افراد نوشته شده است و می توانید به راحتی آنها را ببینید. در پیوندی که در بالا گذاشتم نام یکی از افراد نیامده است. آن هم فردی است که در پشت همه نفرات از پنجره به بیرون نگاه می کند و در سایه قرار گرفته است. او کسی نیست به جز هوشنگ ابتهاج (سایه) ،که همانطور که در متن زیر می خوانید از نفرات اصلی این گروه بود : لطفي در سال 53 گروه شيدا را با همکاري هوشنگ ابتهاج (سايه) در راديو تشکيل داد. هدف شيدا اجرا و احياي آثار قدما از جمله عارف، شيدا، درويش خان و رکن الدين بود. خوب! بحث درباره معرفی گروه شیدا کافی است. بهتر است به اثر بپردازیم. من این را نمادی برای سبک رئالیسم یا واقع گرایی ایران می دانم. به دلیل اینکه چند ویژگی خاص دارد. مهمترین ویژگی آن نشان دادن عریان فضای اجتماعی سالهایی است که موسیقی ایرانی را بایستی در زیر زمین خانه ها می ساختند و با کمترین امکانات بزرگترین آثار دوران معاصر ایران را بسازند. دوباره نگاه کنید ! نامهایی بزرگ که هر کدام تاثیری بزرگ بر موسیقی ایرانی گذاشتند اما حتی یک صندلی درست و حسابی و برای نشستن ندارند ، تکان دهنده نیست؟!