نامه نرگس محمدی از زندان: علیه سلول انفرادی بهعنوان شکنجه سفید، از قلم و بیان استفاده کنید

peykeiran.com u202b۲۰ کلیک

«نرگس محمدی»، فعال مدنی و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر که هم اکنون در بند زنان زندان اوین، حکم ۵ سال حبس تعزیری خود را میگذراند، در نامهای سرگشاده به انجمن جهانی قلم، نسبت به نگهداری فعالان سیاسی، مدنی و عقیدتی در سلولهای انفرادی زندانهای جمهوری اسلامی اعتراض کرد. این فعال حقوق بشر زندانی که اخیرا به دلیل فعالیتهای مدنی و حقوق بشری خود، به ١۶ سال حبس تعزیری دیگر توسط شعبه ١۵ دادگاه انقلاب اسلامی محکوم شده، در نامه خود بر عوارض و بیماریهای ناشی از تجربهی سلول انفرادی تاکید دارد و از آن به عنوان «شکنجه سفید» یاد میکند. متن نامه خانم محمدی که در اختیار «کمپین مادران زندانی» قرار گرفته، به شرح زیر است: اعضای محترم انجمن جهانی قلم، با سلام و احترام, این نامه را از بند زنان زندان اوین مینویسم. از میان ۲۵ زن زندانی که زنان اهلقلم و اندیشه با گرایشات فکری و سیاسی متنوع هستند، هیچ زن تروریست و خرابکاری وجود ندارد و اتهامات ما جملگی به دلیل فعالیتهای سیاسی، مدنی، عقیدتی و گرایشات فکریمان میباشد که با احکام سنگین به تحمل زندان محکومشدهایم. مجموع احکام ما ۲۳ زن، ۱۷۷ سال است (دو نفر هنوز حکم نگرفتهاند). اما آنچه موجب شد برای شما اهلقلم و اندیشه در جهان نامه بنویسم، بازگو کردن درد و رنجی فراتر از تحمل مجازات زندان است، زندانی که در آن برخلاف تمام زندانهای ایران، تلفنی وجود ندارد. ملاقاتها پشت شیشههای دوجداره و با گوشی انجام میشود و فقط ماهی یکبار میتوانیم ملاقات حضوری با اعضای درجهیک خانواده داشته باشیم. بهجز هفتهای یک ملاقات، هیچ ارتباطی با بیرون زندان نداریم و در فاصله روزهای ملاقات در سکوت و بیخبری محض فرومیرویم. اما رنج و عذاب فراتر از زندان، تحمل سلولهای انفرادی در بندهای امنیتی است. ما ۲۵ زن در مجموع ۱۵۰ ماه (بیش از ۱۲ سال) متحمل حبس دربندهای امنیتی شدهایم و این مجازات بسیار سنگینتر از مجازات زندان است که متأسفانه متهمان پیش از برگزاری دادگاه و انجام محاکمه در دورانی به نام تحقیقات مقدماتی متحمل میگردند و این دوران (تحقیقات مقدماتی) از یک روز تا چند سال ممکن است به طول بینجامد. مسئله اینجاست که متهمان سیاسی، مدنی و عقیدتی که فعالیتشان از طریق نوشتار و گفتار بوده، همچون یک تروریست خطرناک در سلولهای انفرادی بندهای امنیتی و طی مدتزمان نامعلوم نگهداری میشوند. این در حالی است که طبق قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران نگهداری متهمان در سلول انفرادی غیرقانونی است. سلول انفرادی مصداق بارز شکنجه روحی و روانی است که متأسفانه طی سالهای متمادی قربانیان زیادی داشته است......