من کی هستم؟ نوشته بلقيس سليمانی

من« دوشيزه مکرمه» هستم وقتي زن ها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توی دلم آب می شود.
من «مرحومه مغفوره» هستم وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابی نمی بينم .
من «والده مکرمه» هستم وقتي اعضای هيات مديره شرکت پسرم برای خودشيرينی 20 آگهی تسليت در 20 روزنامه معتبر چاپ می کنند.
من «همسری مهربان و مادری فداکار» هستم، وقتی شوهرم برای اثبات وفاداری اش البته تا چهلم- آگهی وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ می رساند.
من «زوجه» هستم، وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی دادگاه خانواده قبول می کندبه من و دختر شش ساله ام ماهيانه فقط بيست و پنج. هزار تومان، بدهد.
من «سرپرست خانوار» هستم، وقتی شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و برای هميشه در ته دره خوابيد.
من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهای جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده می گذرانند.
من «مجيد» هستم، وقتی در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد می ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا می زند. من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهای فاميل می خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.
من «بی بی» هستم، وقتی تبديل به يک شیء آرکائيک می شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس می گيرند.
من «مامی» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازی می کند.
من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار می گيرم چون آن روز به يک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه ها را درست نکرده بودم.
من «زنيکه» هستم، وقتی مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشت ماشينش در پارکينگ می شنود.
من «مامانی» هستم، وقتي بچه هايم خَرَم می کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.
من «ننه» هستم، وقتی شليته می پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم می کنم و نوه ام خجالت می کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها می گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.
من «بانو» هستم، وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته ام و هيچ مردی دلش نمی خواهد وقتش را با من تلف بکند.
من در ماه اول عروسی ام؛ «خانم کوچولو،عروسک، ملوسک، خانمی، عزيزم،عشق من، پيشی، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم. من در محاوره ی ديرپای اين کهن بوم؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره،مار، ابليس، شجره مثمره، اثيری، لکاته و....» هستم.
حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفی صدا می زند.
من «مادر فولادزره» هستم، وقتی بر سر حقوقم با اين و آن می جنگم.
مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفی می کند... .,._