اختلالات روانی در میان ایرانیها و آمار خوشبینانۀ وزیر

وزیر بهداشت جمهوری اسلامی خوشبینانه ۱۲ درصد ایرانیها را افسرده دانست اما پیش از این، آمار ۲۵ درصدی اعلام شده بود. حاکمیت ایدئولوژیک، فقدان نشاط اجتماعی و کاهش امید به زندگی از علل این اختلالات روانی دانسته شدهاند. وزیر بهداشت افزود که از نظر فرهنگی «مردم اختلالات روانی را انکار میکنند و برداشت آنها از این اختلالات روانی، افراد زنجیری و دارای رفتارهای غیرقابل کنترل است در حالی که اضطراب، افسردگی، بدخوابی و بی خوابی جزء اختلالات روانی است». از نظر وزیر بهداشت، یکی از راههای پیشگیری گسترش این اختلالات روانی، صحبت کردن بدون پرده با مردم با هدف زندگی بهتر برای آنهاست.در حالی که وزیر بهداشت فقط ۱۲ درصد مردم ایران را افسرده میداند، کارشناسان دیگر در ایران مدتهاست دو برابر این رقم را اعلام کردهاند. پرویز مظاهری، دبیر انجمن روانپزشکان ایران، در سال ۹۱ به "خبرآنلاین" گفته بود که آمار وزارت بهداشت حاکی از ابتلای نزدیک به ۲۲ تا ۲۵ درصد افراد جامعه ایران به اختلالات روانی است. پرویز مظاهری در گفتگو با سایت "خبرآنلاین" با اشاره به این آمار تصریح کرده بود: «از هر ۴ ایرانی یک نفر مبتلا به اختلال روانی است.» وی در ادامه ضمن آنکه مشکلات روانپزشکی در جامعه را به کوه یخی تشبیه کرد که تنها نوک آن پیداست افزود: «مردم چون از انگ خوردن میترسند، به پزشک مراجعه نمیکنند. بنابراین این آمار وزارت بهداشت خوشبینانه است.»این تنها وزیر بهداشت نیست که به فقدان نشاط در جامعه اشاره میکند و برای اولین بار نیز نیست که از این معضل به عنوان یکی از عاملهای اساسی در جامعه دینزده و ایدئولوژیک ایران نام برده میشود. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که در جامعهی بستهای مانند جمهوری اسلامی برای جوانان و بهویژه زنان، محدودهای بسیار اجتماعی و "اخلاقی" وجود دارد که فضایی برای شادی و نشاط باقی نمیگذارند. وضعیت اقتصادی و اجتماعی افراد نیز در بروز بیماریهای روانی بسیار موثرند. بیش از ۳۷ سال از حاکمیت یک نظام دینی در ایران میگذرد و مردم و نسل جوان در این مدت، تحت لوای "رعایت شئونات و شرع اسلام" و "امنیت نظام" و "شریعت اسلام"، "تهاجم فرهنگی"، "ضدانقلاب" و غیره، بدون وقفه با فشارهای اجتماعی، فرهنگی، روانی و سیاسی از سوی یک حاکمیت ایدئولوژیک روبرو بودهاند. و این در حالی است که همین مردم همزمان از زبان مسئولان حکومت دینی میشنوند و با این تناقض روبرو هستند که این نظام دچار "فساد سیستماتیک" و "عوامفریبی ساختاری" است.