شعله پاکروان: آنها که اجاق انسانیت در وجودشان روشن است و درک میکنند که جای بیمار ، بیمارستان است نه زندان

مهمانی مادرانه را در منزل مادر آتنا دائمی برگزار کردیم . معصومه نازنین با گرمی از همه مان پذیرایی کرد زنی کم حرف که در چشمهایش برق نگرانی برای پاره ی تنش که در اوج جوانی ، مهر 14 سال زندان بر سرنوشتش سایه افکنده ، موج میزند . من این برق نگرانی را میشناسم . نگرانی برای فرزند زندانی ت . آه پاره ی تن ! وقتی تو را ناتوان ، بیمار یا اسیر میبینم ، دنیای فراخ همچون قفسی تنگ و تاریک میشود . بی هیچ اندیشه ای خود را به آب و آتش میزنم تا تو آزاد باشی . قلبم آماج تیر باشد ، اما به پای تو خاری فرو نشود . مادرانه ، کانون چنین مادرانی ست . زنانی که دیگر فراموش کرده اند فقط باید برای فرزندانی که زائیده اند مادری کنند . همه شان تغییر کرده اند . قلبشان بعد از مرگ عزیزانشان ، وسیع شده و عشق فرزندان بسیاری را در جانشان جا داده اند . دیگر برق چشمانشان برای هزاران دختر و پسرشان میجهد و قلبشان برای میلیونها جوان میتپد .