خمینی گفته : “خدا هم کارگراست”؛ پس ملایان و زورگویان درچه جایگاهی هستند!!؟

وضعیت اسفبار کارگران پس از انقلاب. باروی کار آمدن حسن روحانی سیکل معیوبِ این رفتاررژیم باکارگران، بیش از پیش به چشم خورد. اکنون کارگران باقراردادهای یک ماهه و حقوق دریافتیِ ناچیز به بردگی مشغولند . با وجود احداث خانه کارگران توسط رژیم، اما ازسال هفتادو دو قانونی توسط دولت هاشمی ومجلس به تصویب رسید که دران تمام فعالیتها وسندیکاهای کارگری ممنوع شد بعدها خانه کارگران تشکیل شد که کاملاً ازسوی مقامات عالی رتبه نظام تحت نظر است،تنها برای نمایش و بستنِ دهان معترضان. در تاریخ معاصر ایران جز در دوره کوتاهی و آن هم درزمان نخست وزیری دکترمصدق هر گونه فعالیت سندیکایی بصورت آزاد ممنوع و یا تحت کنترل دولت بودهاست. در دهه چهل دولت با ایجاد «سازمان کارگران ایران» که ریاست آن توسط وزارت کشور و سازمان ساواک تعیین میشد بنیان راهاندازی سندیکاهای فرمایشی را گذاشت. در دوران جمهوری اسلامی نیز این سازمان به خانه کارگر تغییر نام داده و تلاش داشت تا سندیکاها و اتحادیههای کارگری را که از پایههای قدرت گروههای چپ به شمار میرفتند را تحت کنترل دراورد. نهایتاً پس از سرکوب گسترده گروههای اپوزیسیون فعالیت سندیکاها متوقف شد. امروزه جامعه کارگری به اندازه ای حقیر شده که هیچ نهادی از همان قانون ضد کارگری هم دفاع نمی کند. بواسطه سیاستهای غلط داخلی وخارجی هرروز شاهد رشد بیکاری در کشور هستیم. اخراج کارگران و عدم دریافت حق و حقوق آنها دراین سالها روایتِ طولانی دارد. آمار و ارقامی که هرروز در صدر رسانه ها از تعطیلی کارخانه ها، اخراج کارگران، اعتصابات وتحصنات مشاهده می شود,نشانگر وضع وخیم معیشتی کارگران می باشد. این امر بابسته بودنِ رسانه ها و نبودِ آزادی قلم،به روی این وخامت سرپوش گذاشته است و آمار دقیقی توسط دولتمردان داده نمی شود. زیرا نالایقانی که در راس کارند که از اوضاع افتضاحی که ساخته اند آگاهند.