«ما چرا زندهایم؟» حال و روز کارگران در ایران

برای آنها ما نه مشکلیم نه راهحل. همه جا مشکل میبینند جز توی زندگی ما. به حسابمان نمیآورند. برنامه و طرح هر چه که دارند برای جاهای دیگر است. بمیریم کسی نمیپرسد چرا مردند؛ زنده بودنمان هم به چشمشان نمیآید؛ حالا هر طوری باشد فرق ندارد. خوش به حال کسی که فکر نمیکند، چون با فکر و خیال هیچ چیزی درست نمیشود. آدم دق مرگ میشود. شانس هم که نداریم تمام شود. میشویم سکتهای و علیل، میافتیم گوشه خانه و برای دست به آب رفتن یکی باید بیاید آفتابه نگه دارد. من هر شب از خودم میپرسم چرا زندهام؟ قبلا میگفتم به خاطر زن و بچه. زنِ بیچاره که بدتر از ما سوخته و تباه شده؛ این بچهها هم مگر قرار است چیزی غیر از خود ما بشوند؟صحبتهای این کارگر ، اشاره کوچکی است به یاس و نا امیدی فراگیری که بر زندگی کارگران و مزدبگیران ایران سایه انداخته است. در حرفها و درد دلهای مردم، «آنها» معمولا جایگزینی است برای «حکومت» و دولت، بنابراین از او میپرسم که منظورش از «آنها» چه کسانی هستند تا متوجه بشوم عامل سختیهای زندگی خود را دولت میپندارد یا حکومت؟ پاسخ او متفاوت است: «همه! خامنهای، رفسنجانی، تلویزیون، مجلس، روزنامه. همه …»