خرس سیاه بلوچی

جثه كوچكتر از خرس قهوهاي، گوشها به نسبت بزرگ، موها بلند و به رنگ سياه است. در وسط سينه لكه سفيدي به شكل 7 وجود دارد. زيستگاه: مناطق كوهستاني و جنگلي جنوب كرمان، رويشگاههاي پراكنده درختچة داز و زيتون واقع در بلوچستان و هرمزگان. عادات: شبگرد است. معمولاً در اواخر غروب از لانه بيرون ميآيد و قبل از روشن شدن هوا دوباره به لانه برميگردد، به نحو بسيار ماهرانهاي از درخت بالا ميرود. به صورت انفرادي زندگي ميكند. در غارها يا حفرههايي كه در اثر ريختن صخرهها به وجود آمده است لانه ميسازد. حالت تهاجمي اين خرس بيشتر از خرس قهوهاي است. در ايران به احتمال زياد خواب زمستاني ندارد ولي در مناطقي مانند سيبري چهار تا پنج ماه به خواب زمستاني فرو ميرود. غذا: از مواد گياهي نظير ميوه و جوانه تغذيه ميكند. بيشتر از ساير خرسها به بالاي درخت ميرود. در اكثر مناطق كم ارتفاع بلوچستان كه درختان داز فراوان است، مشاهده ميشود از ميوه و جوانه انتهايي آن كه نرم و مغذي است تغذيه ميكند. در مناطق كوهستاني مرتفع مانند كوه بيرك و جبال بارز غذاي خرسهاي سياه غالباً بادام وحشي، انجير، زيتون و ساير ميوهها نظير زردآلو است. خرس سياه علاوه بر مواد گياهي، از مواد حيواني نظير حشرات، مهرهداران كوچك، نوزاد پستانداران و گاهي دام اهلي تغذيه ميكند. معمولاً جفتگيري در اواخر تابستان انجام ميگيرد و پس از حدود هفت ماه معمولاً تعداد دو بچه ميزايد. وضعيت فعلي: خرس سياه از قدرت تطابق خوبي با محيطها و غذاهاي مختلف برخوردار است، ولي به علت قابل دسترس بودن مخفيگاه اين حيوان، شكارچيان به آساني آن را مييابند و از بين ميبرند. همه ساله تعدادي بچه خرس به بالاي نخلها ميروند توسط روستاييان دستگير و يا كشته ميشوند.