امید کوکبی به دلیل سرطان کلیه تحت جراحی قرار می گیرد

bazdasht.com u202b۰ کلیک

«امید کوکبی»، فیزیکدان ایرانی، که به ۱۰ سال حبس محکوم شده و اکنون در زندان اوین به سر می برد، فردا در بیمارستان سینای تهران تحت عمل جراحی خواهد گرفت تا کلیه راست خود را به دلیل ابتلا به سرطان کلیه بردارد. هفته گذشته «سعید خلیلی»، وکیل امید کوکبی اعلام کرد که این نابغه جوان به عارضه سرطان در کلیه راست مبتلاست و هر چه سریع تر نیازمند نفروکتومی یا برداشت کامل کلیه سمت راست با تومور بدخیم است و هر گونه تعلل در این رابطه می تواند آسیب های جبران ناپذیری به او وارد کند. به گفته خانواده کوکبی، مقامات زندان از درمان پزشکی او جلوگیری کرده اند، و به تقاضای او برای درمان توجهی نشان نداده اند. کوکبی نخستین بار در سال ۹۲ مشکلات کلیوی خود را در میان گذاشت. خانواده کوکبی و نیز گروه های مختلف حقوق بشری خواستار آزادی فوری او شده اند. در اکتبر سال ۲۰۱۴، ۳۳ تن از برندگان جایزه نوبل فیزیک در نامه ای به آیت الله خامنهای از او خواستند تا «دلسوزی و محبت نشان داده و به کوکبی اجازه دهد تا برای ادامه تحصیل و کارهای دانشگاهی خود [به آمریکا] بازگردد». «یوجین ام. چادنوفسکی»، مدیر «کمیته دانشمندان نگران» (Committee of Conceed Scientists) و استاد دانشگاه «سیتی یونیورسیتی نیویورک»، میگوید: «سرطان کلیه امید مطلقاً تقصیر مقامات زندان است. زندان شرایط نامساعدی دارد، جمعیت سلول ها بیش از گنجایش آن ها است، و دسترسی به توالت محدود است. حدوداً سه سال پیش بود که [امید] از مشکلات کلیه خود شکایت کرد». «امید کوکبی»، بهمن ماه سال 1389 برای دیدار خانواده اش راهی ایران شد، وقت خروج در فرودگاه در ابتدا به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» بازداشت شد اما مدت زمان کمی بعد، این اتهامش با اتهام «ارتباط با دول متخاصم و کسب مال نامشروع» تغییر یافت و از سوی رئیس شعبه 15 دادگاه انقلاب، قاضی صلواتی ، به ده سال حبس تعزیری محکوم شد. بعدها امید پرده از راز و رمز دستگیری اش برداشت. او در متن یک نامه ای خطاب به یکی از دوستان قدیمی اش نوشت از سال 1384 بارها و بارها توسط مراکز امنیتی – نظامی ، در برابر دریافت بورس تحصیلی دوره دکترا ، برای همکاری در پروژه های هسته ای و نظامی دعوت به کار شده و هر بار به آنها پاسخ منفی داده است. او گفته بود صبح روز قبل از دستگیری اش از سوی سازمان انرژی اتمی دعوت شده و در دفتر معاون سازمان حضور داشته و به درخواست آنان پاسخ منفی داده و روز بعد از آن در فرودگاه بازداشت شده است. او در دیماه سال 1390 در نامه ای خطاب به رئیس قوه قضاییه نوشت که کل فرایند بازداشت و بازجویی اش غیر قانونی بوده و در شرایط «خوف، ترس، اکراه و تهدید» مجبور به اقرار بر علیه خودش شده و به مسائلی اعتراف کرده که از گفتن آنها متاسف است: «پس از چند بار تفهیم اتهام متفاوت از جمله شرکت در تجمعات غیر قانونی و اخلال در نظم و امنیت، نهایتا اتهاماتی واهی و بیاساس که روحم را آزرده کرده، با عنوان «ارتباط با دول متخاصم...